Στο χωριό ....

Από μικρή ήθελα να μπορούσα να έχω ένα χωριό στο βουνό και ένα στη θάλασσα!

Αυτό δυστυχως δεν γινόταν μιας και οι δύο γονείς μου είχαν σπίτια σε παραθαλάσσια μέρη!

Το παιδί μου όμως είναι τυχερό σε αυτό μιας και ο μπαμπάς μας κατάγεται απο ορεινό χωριό! 

Ετσι οι καλοκαιρινές της διακοπές συνδιαζουν τη θαλασσα και το βουνο!

Αθαμάνιο Άρτας λοιπόν! 

 Κτισμένο αμφιθεατρικά στις παρυφές των Τζουμέρκων  (Αθαμανικά Όρη).

 Η κορυφή που βρίσκεται πάνω από το χωριό έχει υψόμετρο 2.393 μέτρα. 

Υψομετρικά το κέντρο του χωριού βρίσκεται στα 756 μέτρα, λόγω όμως της μορφολογίας του εδάφους είναι κτισμένο από υψόμετρο 620μ έως 1042μ. 

Απέχει 64 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, Άρτα, διαδρομή περίπου 50 λεπτών.

 Εκεί το μάτι χανεται .... το μυαλό ταξιδευει .... το κορμί ξεκουράζεται!

Η φύση καθε πρωί ξυπνάει διαφορετική ...... 

και όταν ο ήλιο φέυγει .... 

 το φεγγάρι φαντάζει τεράστιο .....

 εκεί ο χρόνος σταματά ....

και τα χρόνια που πέρασαν φαίνονται περίεργα στα μάτια τα δικά μας .... 

 πως ένα παιδί μεγάλωσε εκει ..... χωρίς ριλάξ? χωρίς κουδουνίστρα ?

και τα ροζασμιένα χέρια των παππούδων στην πλατεία μαρτυρούν το μόχθο που εμεις δεν θα γνωρίσουμε ........ 

 

το νερό ρέει καθαρό ....... έτοιμο να μας ξεδιψάσει σε κάθε στάση μας ...... 

ο θεός σαν να έρχεται πιο κοντά μας ........ 

και όταν η νύχτα πέφτει και η καλή παρέα συναντιέται μετά απο έναν ολόκληρο χειμώνα ... τα χέρια παίρνουν την μυρωδιά της τσίκνας ..... τα γέλια αντηχούν σε όλο το χωριό .... τα πράγματα που κάναμε μικροί έρχονται πάλι στο προσκήνιο και μας γεμίζουν γέλια .... νοσταλγία ..... 

Καλό χειμώνα λοιπόν ..... καλή αντάμωση!!!!!!! 

ΥΓ. Ευχαριστώ πολύ το Κατερινάκι μου .... (ξέρει αυτή ποια εννοώ!!!)

Καφενείο " Η καλή καρδιά" !

Ο παππούς Οδυσσέας ήταν η προσωποποίηση του "Ελληνα παππου".

Ασπρα μαλλιά, άσπρο μουστάκι, γαλάζια μάτια ...... 

χέρια γεμάτα ρόζους, κορμί δουλεμένο!

Ημουν πάντα το "μικρό του" .... θα είναι για πάντα ο "παππουκος μου" 

Δεν ξέρω αν τον θυμάμαι .... δεν μπορώ να πω με σιγουριά!

Πιστευω πως όλα αυτά που ερχονται στο μυαλό μου για εκείνον είναι μεταφερόμενες εμπειρίες απο τους γονείς μου και την αδερφή μου ..... ίσως και καποιες κρυμένες αναμνησεις απο παλιες φωτογραφίες που υπάρχουν!

Το σημαντικότερο αντικείμενο που έχω απο εκείνον είναι μια μικρή μετροταινία των 5μ!

Από μικρή λέει η γιαγια μου του την ζητούσα αλλά δεν μου την έδινε για να μην κοψω τα χερακια μου!

Οταν βγήκαν τα αποτελεσματα των πανελληνίων εξετάσεων και η γιαγιά μου έμαθε πως η εγγόνα της θα σπουδάσει μηχανικός, την τύλιξε και μου την έδωσε!

Εκείνος δεν ήταν εκεί ........... 

Ημουν 8 χρονών όταν έφυγε!

Θυμωσα μαζί του!

Νομιζα πως δεν μας αγαπούσε και για αυτό μας άφησε!

Τωρα ποιος θα μας περίμενε τα καλοκαίρια στην αυλή να τρεξουμε στην αγκαλιά του ....

Ποιος θα μας έπαιρνε καραμέλες και σοκολατα ΙΟΝ με το μπλε χαρτακι ......

Ποιος θα μας πηγαινε για μπανιο ...... 

Τα καλοκαίρια δεν ηταν τα ίδια χωρίς αυτον!

Ακόμα και η γιαγια είχε αλλάξει ..... δεν είχε κεφι, δεν χαμογελούσε!

Το καφενείο που είχε έκλεισε ..... η αυλή στο σπίτι ερήμωσε ....... 

Τα χρόνια πέρασαν ..... 

Εγω σπούδασα , παντρευτηκα , έγινα μαμά ...... 

Τα καλοκαίρια στο χωριό το σπίτι γεμίζει απο τα γέλια της Φέλιας!

Και η επίσκεψη στο κελάρι έχει πάντα ενδιαφέρον .....

Εκεί εχει μαζεψει η μαμά μου τα πάντα του παππου και της γιαγιάς ..... τραπουλες και ταβλι απο το καφενειο, παλιά μπρίκια της χόβολης, τα γυαλιά του, το καπέλο του, μια ζυγαριά με βαρίδια που μας ζύγιζε τα καλοκαίρια ....... το κομπολόι του, τα βαρελια που εφτιαχνε κρασί, τα δοχεια που αποθηκευε το λαδι ..... την παλια ανεμη της γιαγιας .... το σίδερο με το καρβουνο, σίτες για το αλευρι ..... ενα σωρό πράγματα που σε εμας φερνουν αναμνησεις και στην μικρή προκαλουν ενδιαφερον!

Από εκει λοιπόν μου έδωσε και η μαμά μου ενα τραπεζι μεταλλικό!

Του παππού απο το καφενειο!

Μπλε ....... και απο μεσα καφε ..... και παραμέσα ασπρο!

Τριβοντας, τριβοντας, τρίβοντας ο αντρας μου βρήκε οτι είχε περαστεί 8 χερια μπογιά !!!!!!!!!!!!!!

Αφού το έτριψε το έβαψε με πιστόλι καφε και μου το παρέδωσε!

Δεν ξέρω αν θα του άρεσε το αποτέλεσμα ...... και δεν θα το μάθω ποτέ ...... 

και κάτι απλό με κοχύλια και αστερία φτιαγμενα απο γύψο για να βαλει η μαμα μου μαζί με τα κερία της πανω στο τραπεζάκι ...... 

ΥΓ. Ο παππούς μας αφησε στις 5 Μαρτίου του 1987. Στις 9 Ιουλίου του 2005 αποχαιρετήσαμε και την γιαγιάκα μας! Εκείνη την ημέρα, μαζί με την γιαγιά του στείλαμε με την αδερφή μου ενα πακετο καρελια που πανω ειχαν το καραβακι! 

Ξερω ....... αλλά θελω να πιστευω οτι τα πηρε!

Έχει δει κανείς το καλοκαίρι?

Η αλήθεια είναι ότι κάπου το πήρε το μάτι μου ..... εκεί κατά το τέλος του Απρίλη!

Από τότε ...... τίποτα!!!!

Οοοοοοοοοοοοοχι όμως!

Δεν θα του γίνει το χατήρι!

Θα έρθει θέλει, δε θέλει!

Εγώ θέλω θάλασσα ...... 

ουζάκι άκρη στο κύμα .... 

ρακέτες και δροσερή γρανίτα φράουλα!

Θέλω να φτιάξω πύργους στην άκρη στο κύμα με την Φέλια!

Θέλω να φάω καλαμπόκι περιμένοντας να στεγνώσει το μαγιό μου!

Θέλω να μυρίσω την αλμύρα πάνω στο κορμάκι της μικρής μου ..... 

να την δω να γλύφει το αλάτι από τα χεράκια της ενώ βγαίνει από την θάλασσα ...... 

Ας το φέρουμε λοιπόν το καλοκαίρι!

Αυτό πρότεινε και η Φέλια!

Πάμε να το φέρουμε ? 

 Στεφανάκι για τα γενέθλια μιας οικογενειακής μας φίλης ..... τι να κάνουμε .... μαζί τα πίνουμε τα ούζα! χαχαχχαχαχαχαχααχα

και στεφανάκι για την δικιά μας πόρτα .... 

και τα δύο έχουν γίνει με θαλασσόξυλα και κοχύλια που μαζέψαμε απο την παραλία την άνοιξη ....... ξέρετε εκείνα τα κρύα ακόμα πρωινα της Κυριακής με τον ήλιο, που τα παιδιά χοροπηδώντας απο χαρά που δεν βρέχει "απαιτούν" εκδρομή!

Για το τζάκι μας κόψαμε ένα κομμάτι ξύλο, με μαύρο σπρέι περάσαμε 3 χέρια και μετά με τα ξυλάκια της θάλασσας ......... ζωγραφίσαμε!

Σας αφήνω με την ελπίδα η επόμενη ανάρτηση να γίνει από την παραλία!

Ελιά .....

Η ελιά ή ελαιόδενδρο ή λιόδεντρο (επιστ. Ελαία, Olea) είναι γένος καρποφόρων δέντρων της οικογένειας των Ελαιοειδών (Oleaceae), το οποίο συναντάται πολύ συχνά και στην Ελλάδα. Ο καρπός του ονομάζεται επίσης ελιά και από αυτόν παράγεται το Ελαιόλαδο. Η ελιά υπήρξε το σύμβολο της θεάς Αθηνάς.

Η ελιά είναι γνωστή από τους αρχαιότατους χρόνους, και πιθανότατα κατάγεται από το χώρο της ανατολικής Μεσογείου. Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση, πατρίδα της ελιάς είναι η Αθηνά  και η πρώτη ελιά φυτεύτηκε από την Αθηνά  στην Ακρόπολη.

Οι Έλληνες ήταν ο πρώτος λαός που καλλιέργησε την ελιά στον ευρωπαϊκό μεσογειακό χώρο. Την μετέφεραν είτε Έλληνες άποικοι είτε Φοίνικες έμποροι. Όπως αναφέρει ο Πλίνιος, κατά το 580 π.Χ, ούτε το Λάτιο ούτε η Ισπανία ούτε η Τύνιδα γνώριζαν την ελιά και την καλλιέργειά της.

 

Είναι δέντρο αειθαλές, έχει φύλλα αντίθετα, λογχοειδή, δερματώδη, σκουροπράσινα στην άνω επιφάνεια και αργυρόχροα στην κάτω. Τα άνθη της είναι λευκωπά, μονοπέταλα και πολύ μικρά, σχηματίζουν ταξιανθία βότρυος και εμφανίζονται προς το τέλος Μαΐου, ενώ ο καρπός ωριμάζει και συλλέγεται κατά τα τέλη του φθινοπώρου και αρχές του χειμώνα. Ο κορμός της ελιάς είναι οζώδης και καλύπτεται από τεφρόφαιο φλοιό.

 

Σε μερικές απ' αυτές τις ποικιλίες, με ορθολογική επιλογή, έχει επιτευχθεί μεγαλύτερη απόδοση σε ελαιόλαδο χάρη σε μια αξιόλογη σμίκρυνση του πυρήνα προς όφελος της σάρκας.
Η ελιά ευδοκιμεί σε κλίματα εύκρατα χωρίς ακρότητες θερμοκρασίας (με μέση ετήσια θερμοκρασία 16^οC) και υγρασίας, για αυτό είναι ευρύτατα διαδεδομένη στη μεσογειακή ζώνη (όπως στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Τουρκία, την Αλγερία και αλλού). Ευδοκιμεί σε πολλές περιοχές του κόσμου, αρκεί η θερμοκρασία να μη κατέρχεται πολύ και για μεγάλα χρονικά διαστήματα κάτω από το μηδέν. Γι' αυτό και ιδιαίτερα κατάλληλες περιοχές για την καλλιέργειά της είναι οι παραθαλάσσιες. Τα δένδρα φυτεύονται σε ευθείες σειρές ή σε ρομβοειδείς διατάξεις. Ανάλογα με την ποικιλία και την ποιότητα του εδάφους η απόσταση μεταξύ των σειρών κυμαίνεται από 7 έως 20 μέτρα. Η περιοχή στην οποία καλλιεργούνται ελαιόδενδρα ονομάζεται "ελαιώνας".
 

 

η βάση των ρεσό είναι απο κομμάτι κορμού το οποίο καθαρίστηκε, τριφτηκε και περάστηκε με λούστρο (αρκετά χέρια) αφού πρώτα με φρέζα σκαλίστηκαν οι θεσεις των κεριών. 

Μαζί με τις θέσεις αυτές φρεζαρίστηκε ακόμα μία οπή όπου κολλήθηκε κομμάτι από κλαδί ελιάς πάνω στο οποίο επίσης κολλήθηκαν  λεπτά κλαδάκια με φύλλα που πρώτα περάστηκαν με μεταλλικό χρώμα και λουστρο (σε σπρέυ). 

η βάση αυτή είναι πολύ πιο απλή αλλά φτιαγμένη με την ιδια λογική.

εδώ κρατήθηκε ένας ρόζος από το αρχικό κομμάτι ξύλου και σκαλίστηκε γυρω γυρω μια πατούρα.